کیست بیکر عارضه ای است که با تورم پشت زانو و به دلیل تجمع مایع مفصلی در پشت زانو رخ می دهد و معمولا دردناک است.
این عارضه معمولا در اثر آسیب به زانو ایجاد میشود. زمانی که ساختارهای درونی و ساختارهای اطراف مفصل زانو آسیب میبینند، زانو مایع بیشتری تولید میکند.
بروز پارگی در غضروفی که وظیفهی نگهداشتن بورس در درون مفصل زانو را بر عهده دارد یکی از مهم ترین عواملی است که خطر بروز این آسیب را به همراه دارد.
مایع مفصلی موجب کاهش اصطکاک استخوان ها در محل مفصل زانو شده و به تسهیل حرکات زانو کمک می کند و در صورتی که فشار زیادی و به مدت طولانی بر زانو وارد شود این مایع در قسمت پشتی زانو جمع شده و موجب تورم و التهاب زانو در آن ناحیه می شود.
کیست بیکر زانو با ایجاد برجستگی و احساس سفتی پشت زانو و تورم پشت زانو مشخص می شود و میتواند در هنگام حرکت زانو باعث درد شده و قدرت و حرکت آن را محدود کند.
ایجاد لخته خون (ترومبوز وریدی عمقی) یکی از عوارض جدی و خطرناک این عارضه است که در برخی مبتلایان دیده می شود ، به همین جهت درمان این آسیب باید جدی گرفته شود.
بیماری هایی مانند آرتروز و آرتریت روماتوئید نیز ریسک بروز این عارضه را افزایش می دهند.
علائم کیست بیکر
- درد همراه با تورم پشت زانو در اثر پاره شدن کیست و ورود مایع به درون بافت ساق پا
- تورم، قرمزی و و کبودی در پشت زانو و ساق پا
- ناراحتی و یا احساس سفتی در پشت زانو
- تشدید درد پشت زانو هنگام ایستادن و خم شدن
- وجود برجستگی غیر طبیعی پشت زانو
- تشدید علائم پس از فعالیت بدنی و یا بعد از ایستادن طولانی مدت
- سفت شدن زانو که سبب ناتوانی در خم و راست کردن زانو می شود.
درمان کیست بیکر
استراحت دادن به زانو و اجتناب از خم و راست کردن زانو و ایستادن به مدت طولانی و فعالیت هایی مانند دویدن و بلند کردن اجسام سنگین
قرار دادن کمپرس یخ در پشت زانو برای کمک به کاهش درد ، التهاب و تورم زانو توصیه می شود.
تخیله مایع جمع شده داخل کیست با استفاده از سرنگ های مخصوص در صورت بزرگ بودن کیست توسط جراح ارتوپد انجام می گیرد.
بالا نگه داشتن اندام تحتانی در سطح بالاتر از قلب به کاهش التهاب و تورم کیست پشت زانو کمک زیادی می کند.
برای کاهش درد و التهاب می توان از داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن و ناپروکسن استفاده کرد ، در صورت درد شدید حتی ممکن است تزریق داروهای کورتونی توسط پزشک توصیه شود.
فیزیوتراپی پس از کاهش التهاب برای بازیابی دامنه حرکتی زانو و همچنین تقویت عضلات ضعیف شده زانو انجام می گیرد.
در صورتی که کیست بیکر بسیار بزرگ شده یا دردناک شود و روش های ذکر شده در بالا نتوانند کمکی به بهبود شرایط فرد بکنند جراحی به عنوان آخرین گزینه انجام خواهد گرفت.
کلمات مرتبط :
فیزیوتراپی زانو – کیست پشت زانو – درمان کیست پشت زانو – فیزیوتراپی در شرق تهران